Na een korte voorbereiding verschijnt er een beeld van een glooiend weiland. Ik zie een hek, met aan beide kanten een struik - als tweelingen. De struik aan de ene kant van het hek is verschrompeld en donker, die aan de andere kant groot en vol. De wortels van beide struiken zijn verstrengeld, wat duidt op gezamenlijke ouders.

Mijn aandacht gaat eerst uit naar de kleine, donkere struik. Ik voel de behoefte die nader te bekijken maar dat ‘mag’ niet: ik moet er letterlijk met een grote boog omheen lopen. Dan kijk ik naar Mike’s struik, vol met stevige takken en bladeren. Ik voel er veel doorzettingsvermogen bij: jezelf neerzetten, ontwikkelen, met grote stappen vooruit - ondanks alles. Maar ik voel ook vermoeidheid: zijn 'vaatje' is leeg.

Ik benoem als thema ‘verbinding durven maken met iets dichtbij, dat met de wortels verstrengeld is’. "Die andere struik is een veronachtzaamd deel van jezelf waar je geen verbinding mee durft te maken," spreek ik uit. "Als je daar contact mee maakt, zal je meer balans ervaren en een nieuw vaatje kunnen aanboren: meer vanuit je gevoel en hart handelen."

Mike reageert geëmotioneerd. Hij denkt dat de reading gaat over zijn overleden zusje - dat thema komt nu op verschillende manieren naar hem toe. Haar overlijden zette hem aan om lange tijd 'flink' te zijn en zich te bewijzen. Hij realiseert zich dat het nu tijd is om ruimte te geven aan het verdriet over haar heengaan, dat hij zo lang heeft weggedrukt.